پرش به محتوا
ایرانپدیا

این راه از قدیمی‌ترین ایل راه‌های منطقه است و قدمت آن به دوره‌های باستانی می‌رسد. نام دیگر این راه «راه اتابکان» است که محل عبور قسمت مهمی از عشایر بختیاری می‌باشد. این راه نقاط عشایری شهرستان‌های بروجن و فارسان در استان چهار محال و بختیاری و شهرستان‌های ایذه، رامهرمز و قسمتی از مسجد سلیمان و حومه اهواز در خوزستان را به یکدیگر مرتبط می‌سازد. طول راه مزبور از چغاخور (محل ییلاقی برخی از طوایف دورکی) تا ایذه حدود۲۰۰ کیلومتر است. در قدیم قسمت مهمی از مال التجاره از طریق خوزستان و اصفهان از این راه حمل می‌شد و کمپانی معروف «لینچ» بر روی برخی از رودخانه‌های این مسیر پل‌های مال رو فلزی احداث کرده بودکه آثار آن هنوز نیز پابرجا ست.

روستاهای مهم این مسیر عبارتند از: چغاخور، گلوگرد، ناغان، دهنو، دوپلان، سرخون، شلیل در استان چهار محال و بختیاری و چات، دهدز و شهر ایذه در استان خوزستان. در سال‌های اخیر قسمت‌های زیادی از این راه به صورت جاده شوسه بازسازی شده است و مسیر اصلی در دست ساختمان جاده اصلی اصفهان _ خوزستان از این طریق می‌گذرد. امکان استفاده از ماشین در این راه برای عشایر منطقه وجود ندارد و آنها ناگزیرند از چارپایان برای حمل خانوار و اثاثیه استفاده کنند.

تمّت
فارسان

در همین نزدیکی

بیشتر←
طبیعی

شاید بپسندید

ایل راه دزپارت | ایرانپدیا