نادر نادرپور

نادر نادرپور (۱۶ خرداد ۱۳۰۸ – ۲۹ بهمن ۱۳۷۸) شاعر، نویسنده، مترجم و فعال سیاسی–اجتماعی اهل ایران بود. وی از اعضای کانون نویسندگان ایران بود.

زندگی

او فرزند تقی میرزا از خاندان نادری‌پور (افشار) نوادگان رضاقلی میرزا پسر ارشد نادرشاه افشار بود. نادرپور دوره متوسطه را در دبیرستان ایرانشهر تهران تمام کرد و در سال ۱۳۲۸ برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت. در سال ۱۳۳۱ پس از دریافت لیسانس از دانشگاه سوربن پاریس در رشتهٔ زبان و ادبیات فرانسه به تهران بازگشت.

وی از سال ۱۳۳۷ به مدت چند سال در وزارت فرهنگ و هنر در مسئولیت‌های مختلف به کار مشغول بود.

نادرپور در سال ۱۳۴۶ در کنار تعدادی از روشنفکران و نویسندگان مشهور در تأسیس کانون نویسندگان ایران نقش داشت و به عنوان یکی از اعضای اولین دوره هیئت دبیران کانون انتخاب گردید.

نادرپور به زبان فرانسوی آشنایی کامل داشت و شعرها و مقاله‌هایی را به زبان فارسی ترجمه کرد.

نادرپور پس از انقلابِ ۱۳۵۷ به آمریکا رفت و تا پایان عمر در این کشور به سر برد. وی سرانجام در روز جمعه ۲۹ بهمن ۱۳۷۸ در لس آنجلس درگذشت.

نمونه شعر

مجموعه‌های شعر

چشم‌ها و دست‌ها (۱۳۳۲ – ۱۳۲۶)

دختر جام (۱۳۳۳ – ۱۳۳۱)

شعر انگور (۱۳۳۵ – ۱۳۳۴)

سرمه خورشید (۱۳۳۸ – ۱۳۳۶)

گیاه و سنگ نه، آتش (۱۳۴۴ – ۱۳۳۹)

از آسمان تا ریسمان (۱۳۴۹ – ۱۳۴۵)

شام بازپسین (۱۳۵۵ – ۱۳۵۰)

صبح دروغین (۱۳۶۰ – ۱۳۵۶)

خون و خاکستر (۱۳۶۷ – ۱۳۶۰)

زمین و زمان (۱۳۷۴ – ۱۳۶۶)

ترجمه‌ها

اشعار هوهانس تومانیانهمراه با «گ خننس» «ر. بن» «ه‍. ا. سایه»، تهران، ۱۳۴۸

هفت چهره از شاعران معاصر ایتالیا (همراه با جینالا بریولاکاروزو)

با همکاری بیژن اوشیدری و فرناندو کاروزو، کتابهای جیبی، ۱۳۵۳

گفتگو

طفل صدساله‌ای به نام شعر نو، گفتگو با صدرالدین الهی