دریاچه ارومیه

(دریاچه ارومیه) بزرگترین و شورترین دریاچه دایمی ایران و یکی از دریاچه‌های فوق اشباع از نمک در دنیا می‌باشد که در استان آذربایجان غربی قرار دارد. این دریاچه در ارتفاع ۱۲۶۷ متری از سطح دریا واقع شده است. طول (درازا) آن حدود ۱۳۰ تا ۱۴۰ کیلومتر و عرض (پهنا) آن بین ۱۵ تا ۵۰ کیلومتر متغیر است. مساحت آن بین ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کیلومترمربع (بر حسب میزان بارش و تبخیر) است. آب دریاچه ارومیه به علت شوری بی نهایت هیچ وقت یخ نمی‌زند. از زمانهای قدیم آب دریاچه ارومیه به علت املاحی که در ان محلول است مورد توجه بیماران امراض جلدی و اطبا بوده است. سطح حوضه آبریز

دریاچه حدود ۵۰۰۰۰ کیلومترمربع است. دریاچه ارومیه جزایر و شبه جزیره‌های متعددی دارد که از اهمیت توریستی قابل توجهی برخوردارند. در این دریاچه حدود ۱۰۲ جزیره کوچک و بزرگ وجود دارد که اهم آنها عبارتند از: کبودان، اشک، اسپیر و ارزو. همچنین تالابهای شیرین واقع شده به صورت اقماری در اطراف دریاچه مذکور اهمیت تنوع زیستی این دریاچه را صد چندان کرده است. این دریاچه که یکی از مهم‌ترین و با ارزش‌ترین اکوسیستمهای آبی ایران است، در اوایل دهه ۱۳۵۰ به عنوان پارک ملی اعلام شد. این دریاچه که جزو تالابهای با اهمیت بین المللی محسوب می‌شود، در سال ۱۳۵۴ به کنوانسیون حفاظت از تالابها (رامسر- ۱۹۷۱) معرفی شده و جزو مناطق دارای اهمیت برای پرندگان است. پارک ملی دریاچه ارومیه به عنوان دومین دریاچه آب شور جهان به دلیل احداث بیش از ۱۶ سد در مسیر ۱۱ رودخانه اب شیرین که به دریاچه سرازیر می‌شدند به شوره زاری از نمک و باتلاقی مرگ آور برای پرندگان تبدیل شده است. غلظت نمک دریاچه چیزی حدود ۸ – ۹ برابر شوری آب خلیج فارس است. تنها جاندار آبزی دریاچه به نام آرتمیا که گونه ای منحصر به فرد در جهان است قابلیت تکثیر خود را به دلیل شوری بیش از حد آب از دست داده است.